Sonbaharın Ruhu Zênê
Ruhunda anlayamadığı bir hâl vardı bugün, her sonbaharda yaşardı bu duyguyu… Müebbet ıstırabın zindanında gözlerini zamana çivilemiş, kalbini Rahman’dan
Bahane Aşklar
Gün, batan güneşle birlikte yere düştü. Gökyüzü kurşuni renklerle kaplı bulutlarla bezenmiş. Bulutlar her an içinde biriktirdikleri gözyaşlarını yeryüzüne
Bir Şarkı Bir İstasyon
Alışılagelmiş bir günün öğleden sonrasındayım. Düşünmekten halsiz kalan zihnim uyanıklığının son demlerini yaşıyor. Kulağımda bir şarkı: “Ben böyle değildim ne
İçimin İşgali
Duymadın maviyi yırtan çığlıkları. içimi işgal ederken gözlerin. Gözlerimin uçurumuna düşerdin. Ben ise siya siya göç ederdim gülüşüne. Geceler
Leyla, Leyl, Leylak
Bir gece yarısıyla beraber doğmuştum İşte o sebepten leyla kadar leyl-i sevdim Tozlu raflardan uyandırıldım fuzuli kitaplarınca Eyleyin haber
Ben Yaşıyorum, Beni Duyan Yok Mu?
Bugün 100. yaşıma girdim. Dile kolay bir asırdır yaşıyordum. Onca yıl kaldığım bu mahallede benim gibi pek çoğunu görmek
Hüzün, Görmek İstemediğine Dua Etmektir!
Bakın bayım; hüzün ne yaşamaktan vazgeçmek ne de doyasıya acı çekmektir, yanılmayın! Hüzün, bunalımlı bir halde gezinip yüze ağlamaklı
Hiçlik Zirvesi’ne Tırmanmak
Eşikte kalan sadece Ahmet Hamdi Tanpınar değildi. Yokluk âleminde varlığı ispat etmeye, yaşamaya çalışan bizler de birer eşik bekçisi
Vehmin ve Korkunun Ötesinde Bir Monolog
—Sonuç olarak ben aynalara bile küskünüm. —Aynanın haberi var mı peki bundan? —Maalesef — O zaman sen aynaya değil
Vehmin ve Korkunun Ötesinde Bir Monolog II (Kim Nedir?)
Ben hala aynalara küskünüm. Görmemi söylediğin aynanın ardındakini görmek için çabalamama rağmen kendimden başkasını göremiyorum. Görmeye çabaladın demek? Elbette
Vehmin ve Korkunun Ötesinde Bir Monolog III
Hoş geldin. Uzun süredir seni bekliyordum. Beni bu kadar yalnız bırakmana alışık değilim. Konuştuklarımızı düşünmen için yeterli süreyi vermek istedim