bir endamı güzel derdim bin oldu esmedim o güzel ikindilerde sancıdım dizine yatsam da annemin derdim benden kesit aldı bak

geceyi kollarıma ölü bıraktı sevgilim uykusu bana emanet uykum ona emanet çünkü sevilince çocuk oldu sevince çocuk oldum döndüm tümden

sabit öfke  tuzu kurular yastıklı başıyla hoş olanlar anlayamayacakları derde gözyaşı dökene kınar gözle bakanlar bir elma verilse elmanın sevdikleri,

noksan düşlerle yaşıyor insanlık düşünde görecek kadar istemeyi istiyor doymuyor entelijensiya pratiğiyle arası açılmış fikre kitap yığınlarının her an insan

bölünmüş yola yollarımı kırdılar çıktım enfes bir yola çokça şarkılarınız arasında retarder sesi kulağımda kemanımı kırdılar eteklerime bastılar attım allah’ın

ben dağıma gidiyorum benden almadığı yüklerimi hangi kervana çözeceğim nereye koyacağım hazımsızların mide suyunu derimden kavlatıp balığın karnından çıkıp aslanın

penceremizin önündeki erik ağacının son yaprak çağrısı mevsimler geçiniz insana yaranılmaz ki kişioğlu bir köpek dolaştırıyor en derininde insanı anlamak

büyük türk bir şeyi oldu “bu, senin eserin” bunumla süslüyorum dedi dünyayı kan ve gözyaşı istiyordu gereklilik boyandı sabahlarında meydanın

seni sıkıca saranda bir hasret tahmin ediyorum ne güzel espri, çölün ortasında büyürken yüzmeyi öğrenmen fil titrer ve dünyayı sana

bir çocuk tanıyorum, mezarlara çiçekli minik evler diyen beni kurtaracaksın değil mi? bu suların deriyi kuruttuğu, yaraların tuzu acıttığı, kireçli

evin en devrilen yerlerine kaçıp da nereye ben ha nereye sakının kalplerinizi eteklerimde taşlar bir bulut devrilir gibi beni geçerken

“hölderlin, hangi taş ezdi seni tadın böyle güzelleşmiş”* bir filmde görmüştüm yağmur ukulele çalıyordu bir kitapta okumuştum adorno’nun rüyasına gelmiş,

noktayı çoğalttık ansiklopedi eyledik halk içinde helak olduk hakkı unutturdular bir gün ağlayarak yine koştum hazrete diye insan derdim aştı