büyük türk bir şeyi oldu
“bu, senin eserin”
bunumla süslüyorum dedi dünyayı
kan ve gözyaşı istiyordu gereklilik
boyandı sabahlarında meydanın
göz dokunur da dünyaya
bin ah işitilmez mi
ama bunca iskarpela arasından
evet bu senin
senin eserin
aşığın elleri göğe doğrudur
papatyalar süslerdi
umudun o ölmez bahçelerinde muhayyileni
sonra guernica’yı gördün
unuttun öpücük’ü
ömer, sevdiğini alamadın
esritmez artık der kuss seni
haydi yokla bu harabeyi
sakla kör bir bıçağı eğninde
ballar balını bulamadın
kovanın yağma
sevdiğine son bir kez bakmak için
“yıkıntıları arala”
ışıkları açtıkça
körlüğü büyüdü
bir tek ben’i görür çağdaşı
yeke değil üstelik
susadıkça irinlenir
harabatül harabatül harabatül harabat
ehline faideli tutarsız fiiliyat
harabeyi imha kötülükten sayılmaz
bombardıman sonrası
cesetlere bakmamaya çalışan
küçük bir kız çocuğu gibi mi geçilecek buradan
parçaları kim toplayabilecek
merak eder insan
eser, esfelin de safili
aşklar ve inançlar
paramparça
aşklar ve insanlar
gel ve gör ki elimdir artık
tutinin bile şarkısı
ağlayan çayırlara bir elegy elbette
irtifa kaybetmez çember felek
insan kırmızısıdır tablosu
aşksızsa insan fethi neylesin
ağlayan kalpler çiçeği
kanayan kalp kumrusu
alem bile aşığa ağıtla yapar kantoyu
eser bir şeyin altını çiziyor
dağın cesaret edemediğine girişen insan
-nerden tutsan bu cehaleti onduraman-
bir marifeti vardı onun da
yeryüzüne kanıyla çizdi
kendini imha eden tabloyu
aşığın elleri doğru mu
Fatmanur Petek
