Olamadım hiçbir zaman, gördüğüm rüyanın tabiri
Bir siyah beyaz düşten çekip çıkardılar beni.
Bazen bir gölgenin hayaliydim, bazen kendisi
Bazen küçük bir ateş, rüzgârın en sevdiği.
Kopardım kökü toprağından, meyveyi dalından…
Ölüm ezgisidir, kulaklarımda çınlayan dost notalar.
Ufukta bir meydan savaşı, uyuşamadığım dünyayla
Sonsuz bir uçurum yükseliyor ayaklarımın altında.
Çarmıhtan henüz indim, ondan bu çivi izleri
Bileklerime bastırın ne olur, belki durur sızısı.
Küstah bir sükûnet dökülürken bedenimden
Bir sonraki acımı bir öncekiyle örttüm, neden!
Sözün bittiği yere küçük bir tabut çizdim
Şöyle bir baktım, ölümü kendime yakıştıramadım.
Sulhi Ceylan
(Yedi İklim, 430. sayı)
2 Yorum