Gözlerini açtı. Bir yolda yürüyordu. Üzerindeki uzun paltosuyla hızla ilerliyordu. Nereye gittiğini biliyordu. Bir eve girdi. Aynı koku, gerçekliğin küflü

Nisan ayının 5’iydi. O sene yaşanacak olan son 5 Nisan’dı ama kimse bunun farkında gibi görünmüyordu. Özellikle de kediler. Çimenlerin

Uyumak her zaman kendine dönmektir. Sıcak yaz akşamları başımı serin yastığa gömer öylece yatardım. Uyku kendiliğinden ufak dalgalarla, fark ettirmeden

Ev sahibiyle arası iyi olan nadir kiracılardandım. Sekiz yılı doldurduk ne bir gerginlik yaşadık ne de çatışma. Tabii, ben kiramı

Çatı katındaki sandığı ilk kez açtığımda, on yedi yaşındaydım. Sandığın kapağını açar açmaz, yayılan naftalin kokusu tüm odayı sarmıştı. Annemle,

Çayın buharı, pencerenin camına değdiği anda silinip gidiyordu, tıpkı yaşanan anların da hafıza da kalmayıp silinmesi gibi. Ama içimdeki buğu

Akşam kızıllığı. Göz alıcı bir parıltı. Suyun yüzeyinde sanki binlerce mücevher. Kıyıdan uzakta aldatıcı bir sakinlik, denizden karaya doğru esen