İslam düşüncesi tefekkürle başlayıp müşahedeyi takip ederek, tefekkürün ötesine varan hikmet (marifet) yolunun kendisidir. Öyle ki tefekkür ve müşahedeyi takip

“Ey Meryem! Şüphesiz Allah sana kendisinden bir  kelimeyi müjdeliyor. Adı Meryem oğlu İsa Mesih’tir. Dünyada da Ahirette de şeref sahibi,

 “Savaş barıştır, özgürlük köleliktir, cahillik güçtür.” (George Orwell, 1984) Deccal’in bâtıni bedeni, zahirde bir kişi olarak ortaya çıkmasını mümkün kılan

“(Sonra gelenler) bilmedikleri konuda karanlığa taş atar gibi  tahminler yürüterek, “Onlar üç kişidir; dördüncüleri de köpekleridir”  diyecekler; “Beş kişidir, altıncıları

Son yazımızda, tefekkürün dairevî bir hareket olduğundan bahsetmiştik. Bu harekete göre tefekkürün başıyla sonu aynı noktada birleşiyordu. Birinci noktadan başlayan

Binlerce kutlu can, “yüz”üne feda olsun Sen’in; dünyada Sen’in gibi güzeli ne bir kimsecik görmüştür, ne de Sen’in gibi güzel

“Andolsun, size içinizden bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir, size çok düşkündür, müminlere karşı şefkat ve

وَمَٓا اَرْسَلْنَاكَ اِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَم۪ينَ (Enbiya, 107) Vahiy düşüncesi açısından “Ben–Sen” irtibatı, hakikatin müşahede edilen yönünün cemalidir. “Peygamberlik” kategorisinin somut

“Resulüm! Sana Vahyedilen ayetleri hemen ezberlemek için dilini kımıldatma. Şüphesiz onu kalbinde toplamak ve dilinde okutmak bize aittir. O hâlde

Vahiy Düşüncesi olarak Hikmet, saf hayaller ismini verdiğimiz saf düşünceler alanıdır. Bu düşünce alanı her şeyin hakikatini ilgilendirdiği için kendine

Vahiy Düşüncesi, peygamberlere indirilen Vahyin izini takip eden Hikmet Düşüncesidir. Daha önce ifade ettiğimiz gibi, düşüncede Hikmet’e ulaşmanın ilk şartı,

Nefs analitiği bakımından “saf hayal”e, yani “hikmet”e varma yolu hakkında düşünmeye devam ediyoruz. Çünkü nefs analitiği, bizim için “ruh olma”

“Ve Rabbin, bal arısına dağlarda, ağaçlarda ve çardak kurulan yerlerde kovan yapın diye vahyetti” (Nahl, 68) “Dünya” ile “arz” arasındaki