“Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor Durup köşe başında deliksiz dinlesem Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Hamza abi evlendiğinden beri mahalleliye küsmüştüm. Başka bir semtte bulduğum işe yetişmek için sabahın köründe, ilk dolmuşla mahalleden çıkıyor; iş

Biri yaklaşıyor. O mu acaba? Şalım düzgün mü? Hay Allah, saatim nasıl da takıldı püsküllere! Heyecandan elim ayağıma dolaştı. Sakin

Altı yıldır odamın penceresinden sokağımızı seyrediyorum. Erol amca her sabah nereye gidiyor, neden kırk dakika sonra dönüyor, biliyorum. Süheyla teyze

Yarım saatten fazla oldu. Hâlâ gelmedi beyefendi. Beni burada ağaç etti. Hasada yetişse bari. Sakin, sakin, sinirlenme… Sinirlenince kaşlarımın arasındaki

Sabah gün ağarmadan işe gitmek için yola çıkan mahalleli, birkaç dakikalığına da olsa Faik Usta’nın dükkânının önünde durmaktan kendilerini alamadı.

…Eşyaları kullanmak zorunda olmak ne kötü!” diye düşündü Augusto, “Onları eskitmek zorunda olmak… Kullanılınca harap oluyorlar, bütün güzellikleri kayboluyor. Eşyaların

 “Eğer bir serçe konarsa pencereme onun varlığına katılır ve kumu didiklerim.” John Keats Odamın duvarında bir çatlak peyda oldu. Önceleri

“Nefret ettiğim iki şey arasında seçim yapmak zorundayım; ya aklımın tiksindiği düşleri seçeceğim ya da duyularımı dehşete düşüren eylemi.” (Fernando

Dünya garip bir yer olmadan evvel, ama öyle az berideki evvel değil, çok çok evvel bir zaman içinde, böyle söylenmeli,

Boyası yıllar önce dökülmeye başlamış ve bir daha da kimsenin yeniden boyamaya vakit bulamadığı bir eski zaman kapısından giriyorum. Birbirine

Uyumak için soktuğu başını kanatlarının arasından çıkardı. Gece güne dönüyor, her şey zifiri karanlıktan aydınlığa doğru yavaş yavaş yol alıyordu.

Sakalları uzamış. Sadece bıyıklarını uzatırdı hâlbuki. Bir kutunun içinde sakladığı tıraş takımını isterdi ev ahalisinden. Her zamanki yerinde olmalıydı. Kapının

I’d rather be a sparrow than a snail Yes, I would If I could I surely would  Kimseyle konuşmak, görüşmek