Küçük Notlar *Yine on yedinci asır ortalarında İstanbul’da bir <Elekçi Delisi> vardı. Adı bilinmeyen bu deli, her gün üç dört

1884 Kânûn-i evvelinin 2sinde, Üsküp’de İshâkıyye Mahallesi’nde, büyük validem Âdile Hanım’ın konağında, bu evin cepheye doğru, sağ tarafındaki arka odada,

Muhammet Emin Oyar da öğrenci ve onun da sınavları var ama bize yazı gönderebiliyor. (Bu bir göndermedir.) *** Eski çocukluk

İbrahim Halil Aslan, bavulunda bin bir öyküyle Rusya’dan kesin dönüş yaptı. ***                

Metropol neydi?Kirli sepeti… Emek neydi?Bir para birimi… İnsaf neydi?Sahibinden az kullanılmış… Patronlar kulübü neydi?Sert ünsüzler… Adalet neydi?Ses telleri alınan… Banka

Mustafa Çolak’tan hayata dair çıkarımları az sonra okuyacaksınız. Editörümüz yazıyı okuduktan sonra “Böyle olmamalıydı, böyle olmamalıydı” diyerek kendini sokaklara vurdu.

İsmim Ayhan Güral. 13 Nisan 1951 İstanbul doğumluyum. Ailem göçmenmiş. Hayat hikâyemizin benden önceki sayfalarını,  annemin ben yatmadan önce fısıldamasını

Sulhi Ceylan, zamana karşı eskiyen insanın ayrıntılarına değindi. *** Başkalarının bizden daha çok acı çektiğini bilmek, kendimize itiraf etmesek dahi

Günde ortalama otuz iki bin Türk lirası harcıyorum. Evet yanlış duymadınız, eski parayla otuz iki milyar. Bakmayın bohçacı gibi durduğuma,

Sulhi Ceylan, kör kuyularda uyandığından beri bir rüyaya sığınıyor: Ah o yara hiç geçmedi… *** Günlerden Cuma ve yıllardan 2014…

Aforizma Edebifikir’de okunur… *** “Tek tek insanları sevemeyenler, insanlık (hümanizm) kavramını icat etmişlerdir; hem kullanmak hem de rahatlamak için.” Aliya

Muhammet Emin Oyar, öğrenci ve makarna ilişkisini anketler üzerinden değerlendiriyor. *** Öğrenci şehri olarak anılan Eskişehir’de yaptığımız araştırmalar sonucunda en

Ben de tarihin bir aralığında köyünden büyük bir şehre inen safdil adam gibiyim. Ne büyük binalar! Ne büyük yollar! Ne

Sulhi Ceylan, ağzını kesen notları yazdı. *** Hafakan notları yazmaya başlamadan önce “Peki ne olacak?” serisine başlamıştım 4 sene önce.