Kerim Kolat; çareyi yaratana sığınmakta buldu. *** Üç yıldır yaşadığı bekâr evindeki odasının köşesinde bulunan masasına oturmuş, elindeki kalemi amaçsızca

Mehmet Erikli, elimizden kaçıp giden hayata “Nanay” bir bakış fırlattı. *** Başından beri biliyordum. Böyle olmasaydı diyemem. Sadece pişman değilim.

Kalbine bir bıçak saplanmış gibi, bir acıyla fırladı yataktan. Boğuluyordu âdeta. Dönüp, yatağına baktı ve sonra da sabah işe gitmek

Ömer Ertürk’ten bir sol kroşe… *** Hiçbir şey yapmadan öylece masada oturuyordu. Karşı koltukta oturan arkadaşı telefonla mesajlaşıyor bir yandan

“Ah!” dedi fare, “Dünya her geçen gün daha da daralıyor. Önceleri o kadar genişti ki bu beni korkuturdu; yürümeye devam

Mehmet Erikli, yeni öykü dosyasından bir öykü ile bizlerle… Bazen hayat avuçlarımıza sığıyor. *** Karanlıktan da korktum bozacıdan da. Hayatlarımız

Sanıyoruz Muhammet Emin Oyar, minimal öykü kitabı çıkaracak. *** Usta yazar, bir gazetedeki köşesinde genç yazarları öyle eleştirdi ki; okullarında

Chinolope, Havana’da gazete satar, ayakkabı boyardı. Yoksulluktan kurtulmak için New York’a gitti. Orada biri ona eski bir fotoğraf makinesi verdi.

Hale Sungur’un şefkat ve yalnızlık kokan kısa öyküsü… *** Küçükmüş, geceymiş üşümüş. Annesi yanına yatmış. Ayaklarını dizlerinin arasına alıp ısıtmış.

İbrahim Halil Aslan gönderdiği yazısına bir de not eklemiş: “Bu son yazım!”   Biz kendisine inanmak istemiyoruz. İstemiyoruz çünkü ayrılıklardan

– Kerem ben de büyümeden ölecek miyim? diye sordu. – Niçin ölesin? dedim. – Herkes ölüyo, dedi. Gece oluyo, herkes

Yazar olacak bebek… *** İki yaşını doldurmak üzereydi. Yürümeye hatta koşmaya başlamıştı. Fakat bez illetinden hâlâ kurtulamamıştı. Oturma odasında annesi

Mehmet Erikli, hevesleri elinde biriken insanları anlattı. Mehmet Erikli seni anlattı. *** Rüzgârlı bir pazar sabahı evinden çıktığı sırada, tam

İbrahim Halil Aslan bumerangını fırlattı. Dikkat Edin! *** İhtiyar adam, tekerlekli sandalyesinde huzurevinin parke taşlı yokuşundan odasına doğru çıkarken gölgesini