Bugün, boyanın kumaşa işlenmesi gibi mecaz ile gerçeği iç içe geçmiş hayatımın en karmaşık günlerinden biri. Sadece bir haftada tüm

Doğduğum şehir viraneliğiyle meşhurdu bir de uzaklığıyla. İnsana dair her şeyden uzak, çöl fırtınalarının eteğinde kurulmuş binalar yığınından ibaret, sınırları

Bir İbrahim Halil Aslan öyküsü… *** Geçen yıl -eskilerin deyimiyle- mühendis çıkınca on aylık işsizlikten sonra bir fabrikada iş buldum.

İbrahim Halil Aslan’ın Meçhul dergisinde yayımlanmış öyküsü… *** Gözlerimi açtığımda yan yana sıralanmış birkaç yüzün arasında, masmavi gökyüzünde yüzümü gölgeleyen

İbrahim Halil Aslan gönderdiği yazısına bir de not eklemiş: “Bu son yazım!”   Biz kendisine inanmak istemiyoruz. İstemiyoruz çünkü ayrılıklardan

İbrahim Halil Aslan bumerangını fırlattı. Dikkat Edin! *** İhtiyar adam, tekerlekli sandalyesinde huzurevinin parke taşlı yokuşundan odasına doğru çıkarken gölgesini

İbrahim Halil Aslan kendiyle burun buruna gelmek üzere… *** ‘Gölgenin ışığa muhtaç olduğu yalandır; karanlıkta gölgeyi göremeyen insandır’ diye afilli

İbrahim Halil Aslan,  dilin sınırlarını aşmak için metaforlara yaslanıyor. *** Güneş kızıl bakışlarını gökyüzünden çekmek üzereydi. Arabasını sitenin otoparkına bırakıp

İbrahim Halil Aslan’ın ne anlattığını anlayamadık ama sanırız yazı güzel olmuş. Ağaç, eylem, insan, haz ve idrak kelimeleri size neyi

İbrahim Halil Aslan, farklı sahillere yelken açtı. ***