Çok kararsızdım ve zaman hızla ilerliyordu. Beni kendi dinginliğinde boğmayı yüzyıllık yemin bellemiş bir bilmecenin orta yerinde bulunamayan o harfin

Çiçek tarhlarının üzerinden geçtiğim bulutlu bir günün ertesiydi. İnsanların yaşamaktan vazgeçtiği şehrin binaları küskün, suları duru, otları yabaniydi. Evcilleştirilmekten kurtulmuş

İlkokulda tuttuğum günlükleri saymazsak yazma serüvenim orta birdeyken okul dergisinde yayınlanan bir öykümle başladı. Ete kemiğe bürünmesi ise Edebifikir vesilesiyle

Aliya İzzetbegoviç’in meşhur bir sözü var ki; insanlık aklı bir bilyenin içine sığacak kadar yoğunlaşırsa ancak o zaman haklılığına bir

Saat altıya yaklaşıyor ve ben boğaz köprüsünün üzerinde burnumun yapıştığı camdan Topkapı sarayını izlerken metrobüse dolan ter kokusunu çekiyorum ciğerlerime.