bir renk dileniyorum oysa mavidir göğün telaşı sessiz rakamlar geçiyor üst kesiminde düşüncelerimin akşam diyorum o lekeli camlar ardında gülümseyen

ı. ölüm gibi derin ve engin bir kelimenin sonu mu olur kendimizden geçeriz kendimiziz kendimizden kendimizi geçiririz uzak deriz mesela

ı. bir kuş tüylerini döküyorsa kaldırımlara şayet kötü lekeler çalıyorsa resimlere kalabalık bir ceninden doğacak çocuklarını besliyorsa çağı atlanan bir

xı. serin tablalara parmak arası terlikler sesim yalımından ayıklanarak sıyrıldı ellerim yumruk tadında desenler bırakıyor duvarda portresini çizdiğim yenilginin salgın

biz aslında yokuz bu kadar karşılıklıyız şuan yani dilimize yani biz yani kendimiz yani işte öyle sen say ki bu

biz beşi bir yerden yakmıştık da umurunda olmamıştı ölen şairlerin haklarında konuştuklarımız yarım sucuk ekmek napolyona bakıyordu elimizden geldiği kadar

geniş açtım sesimi bu bana üçbuçuk ağır geldi yırtındım rüya değildi kendi ölümüne gülmek yaşamak gibi eğil de başından gelenleri