hayatım üzerine kiminle konuşabilirim?… (mustafa kutlu) levyelerden vidalardan sökülen ve söküldükçe yalnız bırakan tüm dünya nesneleri bu sandalye mesela şurada

Şimdi, bütün Leylalar çirkindir Diye bir cümle kurabilirim Hem cümle kurulan bir şey Hem de “güzelliğin on par’etmez” Leyla dediğin

Gönül hûn oldu şevkinden boyandım yâ Resûlallâh Nasıl bilmem bu nîrâna dayandım yâ Resûlallâh Ezel bezminde bir dinmez figândım yâ

seni düşünürken aklımı taşlara tutuyorlar ıssız ve yalnız odama doluyor kahır sevdanın kanayan rengiyle kavrulan derime konuyor bin kanatlı umutlarıyla

ekonomik bütünleşmeler: sabah 9.30, ikinci amfi o kadar güzelsin ki sevgilim bütünlemeye kalıyorum bir gün 25 saat, vize 45 final

şiire dönelim ey kalbim kumral kadınlar diriltelim mezarlardan bir bulutun akışını dinleyelim göğün çiçeklendiğini görelim biz bu göz çukurlarını boşuna

Nereye koyacağını bilemediğin bir eşyayı sıkıştırmak gibi Sıkıştırmak bir kenara kendini ve ellerini Atacak yer bulamadığın bir izmariti uzun uzun

bir akşamüstü serinliğinde aşkın leylak kokulu davetine çağırdım seni, ölüsü süslenmiş mezarlardan partizan bir yürüyüşle ve incecik gövdenle aşka nihilist

  şeyhim sen demiştin vuslatın ilacı aşktır diye yoksa ben kitaplarımın içinde mutlu himmetim az gayretim yoktu şeyhim, tamam ben

Kuru yapraklar örterdim sensizliğime Yokluğunun keskinliği Yarardı gövdemi Dipnotlarında büyüttüm nefesimi Apartman kapılarından kovalandım İnsan pencereye benziyordu daha çok Ve

ı. çarşı pazarı geçtik koşturmadan nenesi ölen de biziz elinde nasır yeşeren de şimdi sarılmalıydı köçer bir küçük kızın sarı

Hâlbuki bir Kadıköy gecesiydiSokaklar tıklım tıklım hepsi buKadının gözlerinde kör bir derinlikYüzünde tılsımlı bir gülümseme Erkek bu, geceyi düşünürKadın bu,

tuttum bir bulut iliştirdim göğün mai göğsüne dudaklarımı kanattım, zikirli ağızla öptüm toprağı ayaklarımı yıkadım, yüzümü, ellerimi yedi renkli sesinle