Kalbim gerçekten kırık ve eylülün ortası yürüdüm yazmadığım şiirlere basarak yalancı ömrün bilmem bu kaçıncı vartası her solukta yeniden eksilerek

ve kemirdi kağıdı yorgun güveler aç bir mıhrızlıkla gölgelerin beyazında bir denklem çivilendi gök yüzüne altın mıhlarlarla gök kırıldı yarıldı

Beni bu dipsiz kuyulara sen attın. Saçları yaldızlı, granit taşlarla bezenmemişti kızların. Hah! Kuyu denince aklıma, çakır gözlü Kadir ağanın,

  Dinleyelim dağ başında figânı Görelim ne demiş o Leylâ Leylâ Uğra yâr yanına eyle selâmı Dâim ezberimiz bu Leylâ

Yitik bir siyahım Yalın çığlıklarda ve hükümsüz Beni adımla çağır (kayıp) Beni bin asır öteden (fecrin) Beni kırılıp sustuğum yerin

sen sokağımdan geçerken çocukluğuma doğru büyür bir bebek gibi ölmek isterdim sessizlik kan gibi dolaşırdı sözcüklerimde saçlarımı saçlarına eklerdim kurşundan

Uzun bir geçmişimiz var Hiç yorulmadan En azından bir kere eğlenceli beşik ha biz varız ha biz maskeli balo Saygıya

Ezelden aşk ile biz yana geldik Hakîkat şem’ine pervâne geldik Tenezzül eyleyip vahdet ilinden Bu kesret âlemin seyrâna geldik Geçip

Hayatım hatalarıma göz kulak olmakla geçti Suç olan büyüklerini önleyemezdim Önlenemez olana suç denmez diyeceksin Çok az konuda suçluyum demek

Seninleyken kendimi hiç sevmedim Yaslandığım ağaçlar yaprak açmadı Parmaklarımı teker teker kırdım Kendi yerimde olsam seni terk ederdim Seninleyken hiç

XLV. Kanto, Ezra Pound’un faizi kıyasıya eleştirdiği ve kapitalizmin kökünde faizin olduğunu anlattığı bir şiirdir. *** XLV. Kanto Ribayla Ribayla

sonra düzinelerce kitap yerine şehrin ortasında bir kitap sen ve senin yaşlı gözlerin kurtulmak de uyanmak diyeyim bunca yükü indirmeye

Sağır cümlelerin adıyla Hiçlik putları devirir dudaklarım Karanfiller dök kuyuma sesler kesilsin Mührü kırılsın toprağın Ayinler boşaltılsın şehre Ve keder

Göklerde kanat açmış gûya gönlümce hür kuş Ben değil mi yine ben kedere hedef durmuş Gizleniyor bildiğim saklambaç oyununda Benim