Yeniden başlamak yazmak sanatına Kat kat olup açılmak gök katına İndirmek yeryüzüne Allah’ın rahmetini Bir gül gibi sunmak dünya saltanatına

üsküdar asyadır çine kadar her kış bıraksa da köpük saçlı kızlarını kıyıya öfkeli bir yağmurla iner rüzgâr mihrimâh güneş saati

Elimde bir akrep büyütüyorum İlk taşı kim atsın Yıkılınca kendi içime Bedenden arzular taşsın Sesinin kokusundan bilirim Kim beslenmiş günahla

alevlere bakardım ben eskiden ben yüzümle eskiden yürürdüm öyle bıçaklarla açılmış her gözün bir yarası vardı bende ama nerde unuttum

ANNE Annemi çağırın. Bana yüzümü anlatsın. Birini anlatsın. Hayat bütün yüzlerimi yırttı. Annemse hâlâ bakıyor, sanki yüzüm varmış gibi. Anne

Silahlara veda Geceye rüyaya ve sana Yalnızlığın geyik gözlü köşesinden Düzenlerin çıkmazına Çizdiğim resmin Saat kulesi ağlıyor Ağzım o çeşit

Ağaçları suluyorum durmadan Işığın ve rüzgârın peşinde Uzun yürüyüşlere çıkıyorum Yerimi çocuklara veriyorum Parklarda ve otobüslerde Çocukları büyüklerden çok seviyorum

O büyük ve muazzam zamanda unuttum Kanatlarım çok oldu üşüyor benim Bu beyaz ıssızlıkta göğsüme düşüyor Bu yüzden eğik boynum.

…Ve güz geldi Ömür Hanım. Dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul. İnsanın içini karartan bulutların seferi var göğün maviliğinde. Yağmur

havada uçuşan kar taneleri o kara kalbime yağsa atsa kalbim yeniden sürüklenirken yerde kollarım bu çürüyen ceset henüz ölmemiş deseler

Çoklarından düşüyor da bunca Görmüyor gelip geçenler Eğilip alıyorum Solgun bir gül oluyor dokununca. Ya büyük şehirlerin birinde Geziniyor kalabalık

‘‘ha biz varız / ha biz maskeli balo’’ diyor Cahit Zarifoğlu ‘‘Sen Kuş Olur Gidersin Bir Trenle ’’ isimli şiirinde.

Şimdi gemiler geçer uzaklardan Gönlüm güvertede sereserpedir. Işıklı geceler, saz sesleri, peynir ekmek Ne biletim ne param ne dostum var