Yeniden sayıyorum pencerelerimi
Bu yaz sanırım ölmeyi düşünmedim
Diye hiç düşünmedim
Daha az tramvaya bindim
Evet berbat bir şey bu
Bir kirpi gördüm ve irkilmedim
Tüfeğimi almayı unutmadım o şehre giderken
Tabii kendimi öldürmedim
Ne de hiç kimseyi
Halbuki bir tüfeğin
Ne işe yaradığını bilen bilir
Kime teşekkür etmeliyim şimdi
Bu soruyu düşünürken
Sahiden yaz bitti
Sahiden bitti
Bu yaz keşfettim
Merhametin bir aşk biçimi olduğunu
Bu keşfin bir sonucu
Aptallığım ve rezilliğim
Evet yeniden sayıyorum bütün pencerelerimi
Ablama gül almayı unuttum
Kapatmadımsa da eksilen ve genişleyen o tek pencereyi
Çokça utandım ve erteledim
Şimdi kimden özür dilemeliyim
Söyleyin kimden?
Ben ablama gül almayı severim
Şimdi sevgisiz bir gün bitiyor
Kibirli
Gönlüme bir gül düştü
Çürümüş bir imge bu
Aptal işi
Ama önemli değil
Ben ablama hiç çicek almadım ki
Üzgünüm
Kalbim hiç geniş değil
Ne de kırgın
Çokça çay içtim bu yaz
Bunu o şehirde öğrendim
Yine eksiğim
Seni hatırlamamak için
Karpuz sergilerini es geçeceğim
ve daha sahisi
– – – daha sahisi anlamsız
Elveda yaz
Gidişine üzülmedim
Ben yine bütün bir güzü
Hüznümü pazarlayıp
Yağmurlayıp ve gökleyip
Kendime sunarak geçireceğim
Samet Şahoğlu
