kalkıp karanlık gecelerde ayrı odalarda
gövdemde alacalı bir gölgeye varmak
biliyorum göğsümdeki kalbime değildi
bu sefer tırnaklarımı derinden kesmeseydim
hayatı kazımak daha kolay olurdu belki
büyürken bu denli sızlamamak ya da
intihara birkaç gençliğimle kurban gitmeseydim
nasıl diyebilirdim, yaşamadığıma değdi
ağladım ağladım duruldum
hiçbir ölümü güzelleyemedim
çölümün ortasında bulanan bilincin adında
ya yürürken hiç düşmeseydim
gece yeniden çöreklendiğinde
hayatsız evlerin küflü ocaklarına
insan bütün yarım kalmış sözlerini birdenbire
hatırlayıveriyor ansızın
karanlık sokak, kedilerin eve dolan sesi
parlayan iki kelam ve sesinle sözleşme
işte aralık pencereden sızan aldanışın
sabah ezanı akarken yalnız kapıların saçaklarına
duyuyorsun, zaman susmak getirir nihayetinde
bu da senin sızın
ölümün elinden tut, yüzleşme
kalmak da insanın nasibi kaçabilmek de
hoyrat bir gürültüsü varmış yalnızlığın da
mezarını ölmeden dikebilen
öpebilmek için eğildiğim
yalnız onların önünde, ellerimde kırışık elleri
oysa on sekizime gelmeden bildiğim
nice devletler yıkmıştım içimde eğilmeden
bugün koşuyorum yorulmak üstüne basarak
anneannem kulağımda hiç gibi
delirmiş atından inip uçuruma koşan
bütün köylünün hamisi ve hemşiresi
ne zaman öğretti bilmiyorum bu cümleyi
artık açılmayacak kitaplarda tozuyla kaldı
ama unutmam fısıltıların kalabalığını
uykuma eğilip söylemişti kadınlığıyla
ne almak ne verebilmek
mümkün mü, diye düşünmeli hep
ah telaşsız göçebilmek
iki nefesin arasında ararken bir sebep
mümkün mü granit taşların arasında
peki ya şimdi
kavgayı bile kardeşçe bilmek
bilmiyorum yazılanı
sadece
ey rabbim ben sanırdım ki
göğsüm daralacak kadar geniş değildi
gözlerinden birkaç damla yaş süzülürken
büyüyünce onlar olacağım dediklerimin
hissettim
kalbimize sabitlenen bir geçmiş zaman saatini
ama anlatamayacağım
bulmaya çalıştığım o kadar eski bir şarkı
ararken unutmakla yazgılandığım
Nazlı Nesibe Kılıçoğlu
