Odamda oturuyorum
Bir koltuğun gölgesinde boyum uzuyor
Mevsimlerden şizofren.
Haberlerde hep gökyüzünü gösteriyorlar
Bir kuş ötüyor dışarıda
-Odadan çıkmayınca tanımıyorsun kuşları-
Ama biliyorum,
O da eve dönme telaşında.
Bilmez değilim, dışarı çıkmak
İçeriye dönmeyi unutanların tafrası.
İnsanlar inanmıyorsa buna,
Kimse içeride değil demek ki!
Dünya işte,
Neye tutunsak oradan düşüyoruz.
Sokak, kalabalığın mezarlığıdır diyorum,
Her kapının önünde ayrı bir ceset.
Dışarı çıkmak abartılıyor.
Ben içimdeki yağmurda ıslanarak
Daha uzağa yürüyebiliyorum.
Hayretteyim kendi varoluşuma,
Daha Tanrı’ya gelemedim.
Sulhi Ceylan
2 Yorum