-çünkü insanız-
Sessizliğe dönelim… O sessiz filme…
Anne karnına…
Mutluluk, güven ve var olma coşkusu
Ve bilinmeyenin çekiciliğine…
Ölülerimle baş başa kaldım,
Kurudum kırık bir çömlekte.
Ezeli bir mağlubum sende.
-çünkü içimdeki hayvanı gördüm-
Kaçalım buradan… Annemin çeperinden…
Körleşen düşler ve sessizliğe çarpan hikâyem
Ebediyen mahpusum sende.
Kurtulmak, çığlık çığlığa uçan
Tepemdeki martılardan,
Aşktan ve diğer doğal afetlerden
-çünkü kördüm-
Mağrur bir yılan elbisesini değiştiriyordu,
Derisini soyuyordu insan,
Çürüyen bir elma gibi, en sevdiğinin.
Sulhi Ceylan
(Yedi İklim, 423)
