yanımda duran ağacı selamladım kardeşçe
insanlığı artan zamlara
gövdesi vitrinlere batmış kentliler gibi
hünerli kederlerden biriktirdim
kışlık parkalarla
paryalar aryalar söylüyordu
sanatsal olarak egzistansiyalist
telaşını ay başlarına yuvarlamış
memur hüzünlerinde
fısıldayan bordro yüzlü binalar
yaşadığını kendine benzetir insan
lahuti geceye fısıldayan şairin
intikam aldığı cümleydi bu
geçinmenin felsefesini yaparken
eşit işe eşit ücret mi
işsizlik ödeneğinden işçiye ayrılan
kadife kesede mi verilirdi
evler kombili sular kartlı
elektrik emerek büyüyor insanlık
internet yüklenerek genişliyor
sanal bir gerçeklik evreninde
ilerlediğini sanıyor yapay zekâya
kiraladığında aklını
birey ve toplum dersinde
dirimin ölümüyle kendi sonunu bağlayan
siyah benizli iftiharlar biriktirmiş
mecelleyi bilmeyen modernler
yasa ile dolayacak
dar gelirli vatandaşın saçlarını
ücretsiz bir destek lâzım
asmak için moderni
Bilal Can
1 Yorum