Baktıkça gözlerine derindenÜstüme başıma güller dökülür Ve her şey kopar yerinden Bir buluş bir gülüş ve unutuş ellerinden Ellerinden beyazlıklar

  Adınla… Zatına baktın, bir’i yarattın Aczimi mübarek kıl Suyu ateşe verdim Uyandığımda uyku yaratılmamıştı Uyku değildi uyandığım Sende bildim,

boşluğa söylerim ben sözümü hava yutar onu kuşlar geçer ötesinden berisinden yılan sezer akrep duyar kurt bilir insan her şeyin

okşadın cam kırığını kesiklerini sordun bıçağa maviye saygından durdun güvercin kanadında günlerini yaktın sunağında günlükten çok testere ağzında biriken ağaçlardan

Koyu karanlık gece Üryan bir sessizlikte Yitilirken gökyüzü Küflü bir geceden geçiyor güneş Yollar uzuyor çocukluğuma yaklaştıkça Azılı intiharlar birikiyor

“Telgrafın tellerini kurşunlamalı” Öyle değildi bu türkü bilirim Bir de içime -Her istasyonda duran sonra tekrar yürüyen- Bir posta katarı

Sana gelmek balıksırtı yokuşları geçmek demekti. Ki ben balıkçı ağlarıyla vurulurdum, Ağzı yanık ezgilere. Ne zaman duysam o takanın sesini

bakanlar bana gövdemi görürler ben başka yerdeyim gömenler beni gövdemi gömerler ben başka yerdeyim aç cübbeni cüneyd ne görüyorsun görünmeyeni

Edebifikir dergisini ilk olarak 1922 yılında basmıştık. Maddi imkânsızlıklar yüzünden 104 sayı çıkarabilmiştik. O yıllarda derginin başında ağabeylerimizden Faruk Nafiz Çamlıbel vardı.

Yunus ki sütdişleriyle Türkçenin Ne güzel biçmişti gök ekinini, Düşman müşman girmeden araya Dolanıp bütün yukarı illeri Toz duman içinde