abaca

anlatacak hikâyem olsun diye mi yaşıyorum? gündüz düşlerimden arta kalan zamanda bir boşluğa düşüyorum, hikâyesiz kalmak denebilir buna. biri beni bulsun, bulsun da bir hikâyem olsun ve dağılsın etrafa diyorum bazen. ya da ben de biri mi olsam? ilgi alanlarımda derinleşeyim diyorum. punch, kinusaiga, illüstrasyon, amigurumi, fotoğrafçılık… şiiri saymadım, şiir ilgi alanından çok daha derin bir şey. ne olduğunu açıklayamam. bana düşmez ve ne olduğunu kimse açıklayamıyor zaten. o da bir acaba meselesi değil mi? biri var merdivenli bir şeyler diyor, biri var kirpili bir şeyler… ha bir de açık yaraya konuşması meselesi… neyse bu kadar ilgi alanına ve tanıma dağ mı dayanır? vaktim olmaz tabii bu kadarına. gelince yazıyorum, nerden geliyorlar bana acaba? dayılar ve teyzeler kadar hayatla ve yaşama zevki ile dolu olsam yetecek bana. durmak bile hayattan sayılır diyebileceğim bir dinginliğe erişsem, zaten yeter de artar bu beden mandalamı doldurmaya. tüm bunlar mideme bir şey yapıyor. bu arada arkadaşım midesine mistika diyor. bulanınca mistikası bulanmış oluyor böylece. hayli mistik bir durum. niye mistika diyor acaba? ineğinin adı da arşiv. yaşlıymış biraz ondan galiba.

en temel mistik eleman insan olabilir bu arada. insanı anlayamıyorum, azıcık anlasam hayretten gözlerim ışıldıyor. çözmeye çalıştıkça çözülemez oluşuna varıyorum. hobim insan olabilir mi benim? ya da insan acabalar ülkesi midir? günüm onlarla geçiyor. beşten sonra işten çıkıp eve gelmek. sabah uyanıp evden çıkıp işe gelmek. her yerde insanların olmasının fıttırtıcılığı gerçekten… geliyorum ama gidemiyorum. insana ise kendimden çıkıp varamıyorum. evdeki hesap çarşıya uymuyor bu konuda.

işte tam böyle fikirlerin kaşımı çatırdattığı günlerde yine bir şey olmamıştı. sonra o gelmedi. onun da kaşları çatıktı. onun da şeylerle arası iyi değil mi acaba? bir arkadaşımın çocuğu acaba kelimesinde c ile b harflerinin yerini değiştirip abaca diyor. ben de mi öyle söylesem abaca? bir de ismini bilmediği kişilere başkası diyor. ben de başkası olabilirdim ama bana da fatmayan teyze dediği için başkası olmadım. ben zaten kimseyi fatmam ve de satmam. öyle delikanlı bir kızımdır. neyse sen neredesin başkası? ne yapıyorsun bu öğlen? kaşların çatık mı? dilin ne durumda? okuyor musun bir şeyler? hep böyle gelmez misin çağırıldığında? ne kadar fatarsan fat ama kimseyi kırma olur mu? sen kırdıkça ağlayan insan sayısı artıyor ve biliyorsun ki bazıları ağlamaya dayanamaz ve kendilerini bir üst aşamaya taşıyıp kendi içlerine atarlar. kendi içine düşenler ansiklopedisini okumadıysan oku, bak ne kadar zordur orası. düşe düşe derinleştirirsin, belki su bile çekebilecek kıvama getirebilirsin o çukuru ve nerden bakarsan bak kuyudur bu. her kim kendinden müteşekkil bir kuyu olursa kara delik de olabilir ve yutabilir birilerini. mutsuzluktan çıktım ben de oradan biliyorum. yük olmak istemedim artık topluma. toplum da bana yük olmasın diye kumaş parçalarına, iplere ve kalemlere sevindim. böyle giderse büyürüm de ben ama şimdilik ne yapsam bu mistikayla abaca? sen söyle başkası kafam neden bir abaca tarlası?

Fatmanur Petek

 

 

DİĞER YAZILAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir