Bir yüzün çizgilerine neler saklamadım ki;
İblisin attığı taşı –ilk bunu söylemeliyim.
Sorgu meleklerinin suallerini.
Aşk denilen kendini unutma temrinlerini.
Şeytanı; ruhumun kıyısındaki arzu rüzgârını
Ki içimde gölgesi büyüyen bir yangındır.
Kendi çatlaklarından akıp giderken günler,
Rutine sarıp sarmaladığım korkularımı.
Aklımın kör noktasında doğumu bekleyen,
Henüz isminin rüyasını görmemiş ihtimalleri.
Yolda kulağıma çalınan o cümleyi:
Suç, dokunanı değil savunanı kirletir.
Parmak ucunda yürürken eskittiğim günleri.
Soğudukça acısı hissedilen açık yarayı.
Şeytanın sofrasından payıma düşenleri.
Sakladım, saklanırsa bütün bunları!
Sulhi Ceylan
(Yedi İklim Dergisi, 424. sayı)
