kiraz çiçeği açan bir kayısı ağacıydın sen annen seni bir su damlasından yapmıştı sen uyurken bozkırı aşılamıştı rüyana içeriden büyüyen

ben hep dişi olduğuna inandım evrenin dünyanın yalnız canı istediği zaman döndüğüne dipten yükselen mercan kaleleri ve ağzı yaşam kokan

  artık fotoğraflarda görünmüyor babam yatağını değiştiren bir ırmak oluyor her baktığımda en çok bir kalenin düştüğü ana benzetiyorum onu