Müstear isimli birkaç yurttaş toplanmış keskin ve kanlı bakışlarla sekilenmiş Şu pirinç tarlasına bakıp anlatmaya başladıklarında gözleri doluyordu Vietnam’dan nobel

Hiçbir fikrim yok hangi evrendesin Karşı karşıya kaldığım zulmet beni tetikliyor Sancılı baş ağrılarına rastlanıyor mu bilmiyorum rasathanelerde Stres kaynaklı

Yürüyüş kararı sayılan adımlar kadardı çirkin seslerimizle vardığımız zemin katlar. Yontulmuş tırnakların eziyeti nispetince kibrimiz kamaşıyor, örselendikçe yalçın dağlar çıkıyor

Öksürdüm, yorgun bulutlar çıktı ağzımdan asmalardan tırmandım rahmet için kabul olunmayacak dualar doldu karnıma insan aklımca bildim. Bildim aklımca. -Yorgun

bir yaprak gibi değil savruluşumuz kozalak kadar hantal ve yorgun hırslarımızın açlığını doyurduk kusarcasına fakirdik ama kalkışlarımız hep zengince oldu