Yazın bittiği her yerde söylenir. Böyle kırmızı kalkan görülmemiştir Ölüleri örten yapraklardan başka. Çünkü sahiden yaz bitmiştir, Göle bakmaktan usanır

-çünkü insanız- Sessizliğe dönelim… O sessiz filme… Anne karnına… Mutluluk, güven ve var olma coşkusu Ve bilinmeyenin çekiciliğine… Ölülerimle baş

Bildiğin gibiyim, Sürekli kendimle karşılaşıyorum Sanki bir başkasıymışım gibi. Yüreğimde, yürümeyen kan Ve tecrübe edildikçe çoğalan yanılgının hazzı. Boşluk icat

fransızlar sinemada ‘içeriden bir bakış’ ödülü veriyorlar beatrice’in göğüsleri, şili’de pablo neruda dışarıdan bakıyorlar hayata postacılar ve şairler, yaşama sıkıca

kalkıp karanlık gecelerde ayrı odalarda gövdemde alacalı bir gölgeye varmak biliyorum göğsümdeki kalbime değildi bu sefer tırnaklarımı derinden kesmeseydim hayatı

Fecrin ötesinden Haşim Toparlacık kellesine bakar Ayna yoktur evinde Yüzünde çiçekler Demet demet Ruhuna diken batar Edebiyat üzgündür Hikemiyât düşünceli

Bir Wi-fi ağında titreşiyor tenim Her bağlantı kopuşu- bir organ kaybı “Şifre doğru ama sistem uyumsuz” Diye fısıldıyor modem ışıkları

Neysem oyum, fazlası değil, toprağımın azlığı! Islandıkça parmak uçlarımdan akıp giden… Seçilmiş bir yalnızlık, kaburgamdaki ezeli sızı, Bir baykuş karanlığı

Kardır yağan üstümüze geceden, Yağmurlu, karanlık bir düşünceden, Ormanın uğultusuyla birlikte Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte Kar yağıyor üstümüze inceden

Küçücük bir ruh olduğuma bakmadan Cesedimi sırtlayıp sana rastlasam. Yükümü gösterip, iki büklüm belim Gülümsesen… Karşılaştığım her cenazenin ardından Sana

Biz, Tanrı’nın çocukları değiliz Uçarız rüyalarımızda Bir türlü yere inemeyiz Öyle cömerttir ki Rabbimiz Rabbimizle yetinemeyiz Elma şekeri isteriz, pamuk

büyüyünce penguen olacağım sırtımda taştan oyulmuş çanta cebimde telaşlarla hıphızlı koşmam gerekecek ama adımlarım paytak ve kısa üstelik her yer

Asaf Hâlet’e  Bilmek bilmemekten iyidir. Düşünülmemiş bir anımız olmasın Asya Her günü ve haftayı aklında tut Saniyelerin bile anlamı büyük

küçük iskender için nefret ediyorum senden! darağacının meyveleri acı iğreniyorum, tükürdüğün kemikten kendimden besleniyorum, ben ki sapına kadar bir erkeğim