Kırk Yerinden Kırık Şiir

bir günahın gölgesi düşerken yüzüme sesime uzak düşerken her adımda içimden geçen harabelerin yorgunluğunu seziyorum korkuyu süzüyorum ebabil dudaklarından bir

Gidene Sor, Sadıklar Bilmez Unutmayı

  Yalnızlığımda çoğalmış yaralarımı öpüp, uyandırdım kendimi yarı uyunmuş bir uykudan. Noktalama işaretlerini attım dilimden. Duraksamadan, soluksuz bir acıyı tatmak

Ölmüşlüğümü Asıyorum Gittiğin Sokakların Köşe Başlarına

  Şimdi ne desem sonu sana çıkacak biliyorum. Yalnızlığımı suskunluğumun kuytu köşelerinde büyütüp bekliyorum. Yalnızlığım büyüdükçe, yaralarım çoğalıyor bir bir.

Çerçevedeki Hayat

  Gece yarısı uyanıp, çerçevede duran resme uzun uzun baktı. Sonra resmi çerçeveden çıkarıp, pencerenin kenarında bir müddet durdu. Bir